Pamiętnik, kartka nr 11

     Czasem ludzie przegrywają. Właściwie codziennie ktoś upada. A może człowiek, to taki klocek LEGO ustawiony machinalnie i czekający na tę chwilę, kiedy go poprzednik popchnie ku upadkowi? Racja, przecież ktoś może chcieć jeszcze przewrócić następną osobę.

     A jeśli ktoś nie chce w ogóle upadać? Szaleniec, odzywa się tłum. Spowodować zatrzymanie tego lego’wego krwiobiegu świata, nie, żeby choć mniej szkodzić wystarczy żywota dokonać. Kiepska sztuka. Bzdura, to kiepski brak sztuki.

     A jak by ktoś chciał układać upadłe klocki w nową doskonalszą, już nie machinalną, ale oryginalną mozaikę? Ktoś powie nie realne.

     A jednak, już ktoś taki był. Pozmieniał najwięcej, poszli za nim inni, pozmieniali jeszcze więcej.

Więzienia na dobre klocki LEGO? Już zbudował je nam świat. Szara rzeczywistość zjadła ludzi. Zjadła, i wypluła szarymi. Szarymi do bólu. Szary człowiek wie co to ból?, czy tylko czuje zapotrzebowanie na pigułki, tak jak ludzie kiedyś czuli, że mają ochotę na coś do jedzenia?

     Słuchaj mariusz, co mówią ludzie… Słuchać należy, ale przede wszystkim pilnować swego zdania i walczyć…

     Spokojnie :D można wszystko? Pewnie, ale z tym jak z tłumem w kupie. Kupy nikt nie ruszy. A ja chcę. Mogę chcieć, i chcę.

     

     Bo ja się proszę pana, do kupy nie nadaję…