THE "CZAS"

A kiedy odejdę…

     Czas wydaje się być taką subtelną miarą. Tak jak rano, kiedy wychodzi się na podwórze porośnięte wonią pięknych ziół. Dzisiaj wszystko takie delikatne. Tak pięknie delikatne. Tak jak radość z jednego płatka róży. Tak jak radość z nowego i niepowtarzalnego cudu. Cudy życia…

     Często się zastanawiałem, czy czas wymyślili sobie ludzie. Pytanie nadal pozostaje bez jasnej odpowiedzi.

     Dla Boga czasu nie ma. Ale ciekawi mnie czy On chodzi sobie po pięknych dolinach i je jabłka z drzew, czy kąpie się w toni oceanu. Jeszcze tego nie wiem…

     Ale gdyby nie chodził i nie jadł, to skąd jabłonie na ziemi? Może czas to kolejny dar. Może czas to kolejna lekcja.

     Gdyby jednak okazało się, że On jednak je jabłka, cała myśl nie idzie spać. Czas Boga nie osiąga, tego jestem pewien. Tylko co w tym wszystkim mają jabłka do gadania?

     Tylu afirmujących świat – nadal zbyt mało. Tylu którzy osiągają wyżyny radości – mało? Tylu ludzi dobrych, mało? A gdzie ludzie zachwycający się pięknem czasu?

     Już wiem, takie rozmowy nie są stosowne w moim wieku. Ktoś mógłby pomyśleć że to dziwne. Czy mnie coś do tego? Przepraszam…

     Ja się proszę pana nie krępuję mówić, że mi się podoba. Innym się może nie podobać, to mnie tak samo wolno afirmować.

     Buntownik? O nie, daleko mi do takiej postawy.

     Stanowczo, wystarczy mi świadomość, że nie chadzam ścieżkami zbyt pospolitymi. Czy chciałbym więc być niepospolitą tuszą? Nie to nie tak.

Być sobą

     Ludzie szukają sztuki w obrazach. Szukają pośród pięknych melodii. Ludzie szukają. Szukają. Szukać…

     A może sztuką jesteśmy my sami? Sztuką być sobą. Sztuką wyrażać siebie. Sztuką…

     Sztuki tej wciąż zbyt mało.

     Być pokornym arcydziełem. Mój cel? Pięknie.

     Zachęcam, do tworzenia żyjącego arcydzieła.

     Czy warto? Spróbuj, przekonasz się…