Człowieki prawdziwe

      Kiedy całe niebo toczy walkę, by choć jeszcze jedna duszyczka odnalazła Boga, człowiek idzie przed siebie. Włącza telewizor, gotuje obiad, konsumuje, trawi, czyta gazetę. Wychodzi rano do pracy. Toczy „normalne”, szare, schematyczne i jałowe życie.

     Często się słyszy „to twoje życie, to twoja sprawa”. Zamykamy się w klatkach, które sami przez lata budujemy. „Sam sobie dam radę”. „Poczekaj jeszcze chwilę, a zobaczysz, że miałem rację”. Ale gdzie w tym wszystkim człowieczeństwo?

     Człowiek jest istotą stadną. Sam z siebie jest prawie bezbronny. Sam z siebie, cóż on może? A my korzystamy z drugiego człowieka. Ludzkie odruchy, jak wdzięczność, uśmiech, przyjaźń, braterstwo odeszły na rzecz maniakalnego wręcz dążenia ku posiadaniu. Droga ku ziemskiemu dobru oślepiła ludzkie odruchy. Uśmiech za dolara? Kiedy zwykły zjadacz chleba zapyta się siebie „ilu tak naprawdę ludzi w około mnie mogę zwać prawdziwymi?” jaką odpowiedź usłyszy?

     Ale czy na pewno?

     Zapomniałem dodać, że jako ludzi Bóg nas bardzo wywyższył, naszą umiejętność myślenia jak i nasze ciało. Idę ulicą. Widzę nastolatkę, może piąta klasa podstawówki, w ustach trzyma dymiącego papierosa. Rozmawiam z dziewczyną, która opowiada bal gimnazjalny i opisuje zachowanie upitych kolegów. Czy człowiek aby nie dostał za wiele? Było by znacznie łatwiej żyć ze świadomością, że jestem jednym z wielu zwierząt, gdzie rządzi prawo przetrwania, prawo silniejszego.

    Nie! Jestem człowiekiem, to znaczy kimś wyjątkowym. Wy jesteście wyjątkowi! Przez to, że ktoś się zmaga, wyjątkowym jest. Wyjątkowym już nawet przez to, że chce, czuje, pragnie. Nie bój się walczyć o swoje człowieczeństwo, świat cię teraz potrzebuje. Świat potrzebuje prawdziwych ludzi…