THE Sałatka

     Kiedy farba nie ima się pędzla, trudno tworzyć dzieło. Pewnie, prawdziwy artysta namalował by palcem, jednak i on zapewne odczuwałby lekki dyskomfort tworzenia. Ale jest jedna ogólna zasada, czym bardziej wprawiona ręka, czym bardziej obdarzona talentem, tym większe owoce wychodzą spad takiego „warsztatu”. Można by się na początku zastanowić, czym jest sztuka. Definicje zostawmy jednostkom z innej bajki, bo nic gorszego niż nazywanie sztuki słowami nazbyt pospolitymi nie ma(ze względów na pierwszy rzut oka oczywistych – po co coś ograniczać, skoro nie należy). Dla mnie sztuka ma jedną rolę : oddziaływać na zmysły, być prowodyrem do popełniania przemyśleń. Oczywiście, co człowiek, to opinia, jednakże niemożnością jest, aby każdemu wszystko odpowiadało, przynajmniej na ziemi.

     Ale wróćmy do owoców pracy człowieka utalentowanego. Jemu się farba pędzla trzyma. Jemu się wizję na obraz przenieść udaje. A ponad to, jemu wolno nieco więcej. W opinii powszedniej artysta może ubrać się niestosownie i tym coś kreować, może popełniać wszelakiego rodzaju niestosowności, po to tylko, by to było kiedyś zjawiskiem stosownym, bądź w teraźniejszości wzbudzało ogólne zaciekawienie. Tutaj warto zanotować, że co bardziej budzące zdziwienie, niż akceptację, co bardziej intrygujące i paradoksalnie niestosowne aniżeli oczywiste jest po prostu lepsze.

     Po cóż taki długi wstęp, w sumie trochę na wyrost? Każdy jest czymś w rodzaju artysty. Nie mieszajmy pojęć, nie chodzi mi o cyrkowca, ulicznego grajka, czy tym podobnym atrakcjom. Każdy, niekoniecznie odgrywa swoje życie, o ile je tworzy. Stwierdzenia „człowiek jest marionetką” są mi odległe. Bliżej mi do poglądu, że „człowiek jest aktorem…”. Pewnie, aktor ma do odegrania swoje przedstawienie. Jednakże, postać trzeba zbudować! Nie ma się czemu poddawać, okazać się biernym, bo wtedy być może wpadniemy w tanie odzwierciedlenie dennych słów roli(które pewnie nie są wcale denne). Kiedy się wymaluje pędzlem to, co w nas pływa, kiedy się do tego doda to co „od nas” do „roli” zaczyna być interesująco. Jest szansa stworzenia czegoś więcej niżby nam o tym mogła świadczyć przypisana rola. Każdy się chyba zgodzi(wykluczając maniakalne przypadki, które się na nic nie zgadzają), że jednoskładnikowa sałatka przestaje być sałatką(jak by nie było). Można ją nazwać jakoś inaczej, sam nie wiem, zbiorem elementów podobnych zbudowanych z tego samego tworzywa, zakładając, że pokroimy to w miarę podobnie, ale tutaj już ograniczam, czego robić nie chcę. Wracając, nasza rola jest jedynie jednym ze składników. Nie na darmo dostajemy miliony okazji, żeby sobie namieszać, jednak myślę, że nie ma nic gorszego nic próżne czekanie, aż sałatka, która sałatką zwana być nie może, nią się sama stanie. Może i za bardzo zobrazowana myśl, ale sałatki bardzo lubię. Chodzi mi o to, iż jak by niebyło, aktorzy bywają artystami(tworzą i są częścią sztuki) co odwołuje się stanowczo do wstępu. Pozdrawiam